Luz, auga e gas no alugueiro: quen paga que

Cando se asina un alugueiro, case todo o mundo ten claro canto se paga de renda. O que adoita xerar dúbidas é o resto: a luz, a auga, o gas... quen os paga, a nome de quen van e que pasa cando chega un recibo moito máis alto do esperado. Vaiamos por partes.

Os subministros e os demais gastos fixos non son o mesmo

Convén separar dúas cousas que a miúdo se mesturan.

Por unha banda están os subministros: electricidade, auga, gas e, ás veces, internet. Son consumos que dependen do uso que se fai da vivenda, e o habitual é que os asuma quen vive nela.

Pola outra están os gastos ligados á propiedade, que non dependen de que a casa se use máis ou menos: o imposto municipal sobre o inmoble, o seguro do edificio, as cotas da comunidade, as derramas... O habitual é que corran por conta do propietario, agás que o contrato diga outra cousa e quede claramente reflectido.

A clave está no contrato. Antes de asinar, convén ler amodo a cláusula de gastos e que quede escrito de forma concreta quen paga que. Unha frase xenérica do tipo "os gastos serán a cargo do inquilino" préstase a interpretacións e a discusións máis adiante.

Por que convén poñer os contratos a nome de quen vive na casa

Aínda que ao principio pareza un trámite pesado, poñer os subministros a nome do inquilino ten vantaxes para as dúas partes.

• O inquilino recibe as facturas directamente, ve o seu consumo e pode cambiar de compañía ou de tarifa se lle interesa.
• O propietario deixa de facer de intermediario: non adianta cartos nin ten que reclamar cada mes.
• Se hai unha avaría ou unha incidencia coa compañía, fala con ela quen realmente usa a vivenda.
• Ao rematar o alugueiro, as contas quedan pechadas sen arrastres.

Se os contratos quedan a nome do propietario, a factura chégalle a el e despois repercútea. Funciona, pero abre a porta a friccións: atrasos no pagamento, dúbidas sobre se o importe é o que di, consumos dun período que non coincide co da estadía, ou a incómoda situación de que un impagamento corte o subministro da casa. Se se opta por esta fórmula, o sensato é acordar por escrito como e cando se repercute, e compartir sempre a factura enteira, non só o total.

E en calquera caso, ao entrar e ao saír da vivenda: anotar as lecturas dos contadores, con data e, mellor aínda, cunha foto. Custa un minuto e evita case todas as discusións.

Como ler unha factura sen agobiarse

Non fai falta ser un experto. Con mirar catro cousas fas unha idea bastante fiel:

• O período facturado: que días cobre exactamente.
• Se a lectura é real ou estimada. As estimadas regularízanse despois, e aí é onde aparecen os sustos.
• As lecturas do contador, a anterior e a actual: a diferenza é o que se consumiu.
• A parte que se paga sempre, consúmase ou non, fronte á parte que depende do consumo.

Con iso podes comparar unha factura coa anterior e detectar se algo se disparou.

Se chega un recibo desorbitado

Non entres en pánico, pero tampouco o deixes pasar.

• Comproba se a lectura é estimada. Moitas veces abonda con enviarlle a lectura real á compañía.
• Mira o contador ti mesmo e compárao co da factura.
• Descarta unha fuga: pecha todas as billas e mira se o contador da auga segue xirando. Coa electricidade, revisa se algún aparello estivo funcionando de máis.
• Se hai humidade, un ruído de auga constante ou unha mancha nova, avisa canto antes: unha fuga oculta pode seguir sumando cada día.
• Fala pronto coa outra parte e por escrito. Unha mensaxe explicando o que pasou, coa factura adxunta, evita que o asunto medre.

Un último consello: dedica dez minutos o día da entrega de chaves a fotografar os contadores e a apuntar que compañía subministra cada cousa. É o xesto máis barato que existe para aforrarte un desgusto meses despois.