Humidades e mofo no alugueiro: quen o arranxa?

Non todas as manchas de humidade son iguais, e de aí nace case toda a discusión entre inquilinos e propietarios. Antes de falar de quen paga, hai que entender que está a pasar nesa parede.

Filtración ou problema do edificio

Hai humidades que veñen de fóra da vivenda ou das súas instalacións: unha tubaxe que pingue dentro do tabique, un baixante comunitario en mal estado, unha fachada que cala cando chove, unha terraza mal impermeabilizada, ou humidade que sobe desde o chan en baixos e semisotos.

Sinais que adoitan apuntar a esta orixe:

• A mancha aparece sempre no mesmo punto e medra coa choiva.
• A pintura ínchase, descáscase ou cae o xeso.
• A parede está fría e mollada ao tacto mesmo no verán.
• O veciño do lado ou de abaixo ten un problema parecido.

Aquí falamos dunha reparación necesaria para que a vivenda siga sendo habitable. Como criterio xeral, ese tipo de arranxos correspóndenlle á propiedade. E se a orixe está en elementos comúns do edificio, é o propietario quen debe avisar a comunidade: o inquilino non ten por que negociar co administrador.

Condensación por uso e ventilación

Outras humidades xéranse dentro da casa: vapor da ducha, cociñar sen campá, tender roupa no interior, fiestras sempre pechadas. Ese vapor condénsase nas superficies máis frías (esquinas, marcos de fiestra, a parede detrás dun armario) e alí sae o mofo negro.

Sinais que adoitan apuntar a esta outra orixe:

• Mofo en puntos fríos, no baño e detrás de mobles pegados á parede.
• Cristais empanados pola mañá.
• Empeora claramente no inverno e mellora ao ventilar.

Cando o problema é só condensación derivada do uso diario, a limpeza e o mantemento son cousa do inquilino. Ollo: hai pisos onde a condensación é tan constante que apunta a unha carencia do inmoble, como un illamento moi pobre ou un baño sen ningunha ventilación. Aí a fronteira é borrosa e o sensato é falalo e buscar unha solución conxunta.

Como avisar ben

• Avisa en canto o vexas. Canto antes, máis barato sae e menos discusión haberá sobre se empeorou por deixadez.
• Faino por escrito, aínda que xa o comentases por teléfono. Un correo con data vale moito.
• Conta que ves, onde e desde cando: cuarto, parede, tamaño da mancha, se cheira, se pingue.
• Xunta fotos con boa luz e repíteas cada poucas semanas para ver a evolución.
• Garda copia de todo: mensaxes, respostas, visitas de técnicos, orzamentos.
• Facilita o acceso á vivenda para que poidan ver o problema e reparalo.

Un aviso claro e documentado cambia o ton da conversa: deixa de ser a túa palabra contra a súa.

Que pode facer o inquilino mentres tanto

• Ventilar a diario, aínda que faga frío: cinco ou dez minutos de corrente cruzada abondan.
• Usar o extractor do baño e a campá da cociña, e ducharse coa porta do baño pechada.
• Separar uns centímetros os mobles das paredes frías para que corra o aire.
• Evitar tender dentro; se non hai alternativa, coa fiestra aberta.
• Limpar o mofo superficial con luvas e a fiestra aberta, sen fregar en seco.
• Non pintar nin tapar a mancha antes de que a vexa o propietario ou un técnico: borra a proba e non arranxa a orixe.
• Avisar por escrito se na casa hai bebés ou persoas con asma ou alerxias: é información relevante para valorar a urxencia.

Se non se resolve

Insiste por escrito cun resumo de datas e propón saídas concretas: que envíe un técnico, quen asume que parte, como se compensa o tempo sen poder usar un cuarto. A maioría destes casos péchanse con acordo entre as partes.

Se o desacordo é sobre a orixe da humidade, un informe técnico independente adoita desatascalo. E se aínda así o problema persiste, paga a pena asesorarse: oficinas municipais de vivenda, servizos de consumo ou un profesional que poida revisar o teu caso concreto.

Consello práctico: fai hoxe dúas fotos das zonas con risco (baño, esquinas exteriores, detrás do armario) e gárdaas. Se algún día aparece unha mancha, terás o antes e o despois, e esa comparación vale máis ca calquera discusión.