A revisión do piso ao saír: como deixalo e como facela

O último día dun alugueiro adoita ser o máis tenso de toda a relación entre inquilino e propietario. Ata entón todo foi razoablemente ben e, de súpeto, aparecen unha mancha no chan, uns buratos na parede e unha conversa incómoda. A boa noticia é que case todas esas discusións se evitan con dúas cousas: preparar ben a saída e facer a revisión xuntos, con calma e por escrito.

Baleirar de verdade é baleirar de todo

Parece obvio, pero é un dos motivos de queixa máis habituais. Antes da visita final convén repasar:

• Os mobles e electrodomésticos que trouxo o inquilino, aínda que estean en bo estado.
• O trasteiro, o garaxe, a terraza e os faiados, que case sempre se esquecen.
• O lixo, incluído o voluminoso, que non debería quedar no portal nin xunto ao colector.
• As cousas que se deixan "por se lle serven ao seguinte": mellor preguntar antes; o que o propietario non acepte, retírase.

Limpeza a fondo, non unha pasada rápida

Unha vivenda limpa cambia por completo o ton da visita. Paga a pena dedicar tempo á cociña (campá, forno, xuntas, o interior dos armarios), ao baño (cal, mampara, silicona), a fiestras, persianas e rodapés, e aos desaugadoiros. Se o orzamento o permite, unha limpeza profesional adoita saír máis barata que a discusión posterior.

Que é desgaste normal e que é un dano

Vivir nunha casa desgástaa, e iso entra dentro do esperable: pintura apagada, marcas leves dos mobles, billas con cal. Outra cousa distinta é un cristal roto, unha porta descolgada ou unha encimeira queimada. No medio hai unha zona gris que se resolve mellor arranxando o pequeno e avisando do grande.

Os arranxos razoables antes de entregar as chaves adoitan ser os mesmos: tapar os buratos do trade con masilla e lixar, retirar adhesivos, ganchos e soportes, cambiar lámpadas fundidas e reunir todas as chaves, mandos e tarxetas, copias incluídas. Se se pintou unha parede dunha cor distinta á orixinal, o lóxico é preguntar se se deixa así ou se devolve ao ton de partida.

Un apuntamento honesto: un amaño mal feito adoita molestar máis que o desperfecto orixinal. Se algo rompeu, dicilo antes da visita evita que pareza que se intentaba disimular.

A visita final, mellor xuntos

O ideal é que estean as dúas partes, con luz de día e sen présa. Un percorrido estancia por estancia, sempre na mesma orde, deixa pouca marxe á improvisación.

• Fotos de todo, do que está ben e do dubidoso, non só dos problemas.
• Comparación coas fotos ou o inventario do día de entrada, se existen.
• Lectura dos contadores e anotación dos subministros.
• Reconto de chaves, mandos e tarxetas que se entregan.

Poñelo por escrito

Un documento sinxelo asinado por ambos vale máis que calquera conversa lembrada de memoria. Abonda coa data, o enderezo, quen estivo presente, o estado por estancias, as lecturas dos contadores, o número de chaves entregadas e as incidencias detectadas. Pódese asinar en papel, dúas copias, ou envialo en PDF por correo coas fotos anexas e a conformidade escrita das dúas partes.

Cando hai discrepancias

Non pasa nada por non estar de acordo en todo. Axuda separar os feitos das interpretacións: unha cousa é "hai unha marca de 20 centímetros na parede do salón" e outra é "destrozaches o piso". Axuda tamén falar de orzamentos ou facturas reais en lugar de cifras ditas ao aire, e recoñecer o propio cando toca.

Se un punto non se pecha, anótase no mesmo documento reflectindo as dúas posturas e acórdase un momento para retomalo. Ninguén ten que decidir nada no rellano coas maletas na man.

Un último consello práctico: fai fotos o día que entras e o día que saes, desde os mesmos sitios e con luz parecida. Ese par de cartafoles de imaxes resolve, sen discutir, case todo o que adoita acabar en desacordo.